Mijn eerste week is goed meegevallen. Ondanks dat ik momenteel dit schrijf met mijn linker arm in een verband. Donderdag zijn we samen met 2 locals gaan zwemmen in ons hotel. Tijdens een raceke tegen den Ben haakte ik met mijn linkerarm in die van Ben en plots ontwrichtte mijn linker schouder. Daar lag ik dan int zwembad met die schouder uit de kom. Op zich was de pijn wel draaglijk maar goed deed het toch ook niet. Ik was vooral in paniek. Ben heeft me dan naar de kant geholpen. Er kwam direct een meisje die in haar eerste jaar kinesitherapie zit. Ze wist niet goed wat te doen. Ze zei dat ik best naar het ziekenhuis kon gaan. Toch wel nen tegenvaller op dat moment. Als er iets is wa ik niet zou willen dan is het wel hier in een ziekenhuis belanden om daarna door een plaatselijke beenhouwer te worden behandeld. Neen Danku! Vlak voor het ongevalletje leerde ik in het zwembad een Brit kennen. Een gepensioneerde die hier op bezoek was bij een vriend. Hij kwam ook onmiddellijk kijken. Blijkbaar was hij chirurg geweest. Terug een lichtpuntje in de duisternis dus :). Ik vroeg hem of hij in het zwembad kon komen. Hij was net opgedroogd denk ik maar aarzelde niet om tot bij mij te komen. Hij zei dat het pijn kon doen. Ik kreeg al kou en warm tegelijk. Hij nam mijn arm vast en trok er lichtjes aan. Dat deed meer goed dan pijn eigenlijk. Een meevaller dus. Hij hief mijn arm op en ging traag hoger. Na 2 seconden plopte mijn arm terug op z'n plaats. Pijn heb ik geen moment gevoeld, al sjaance :). Ik heb hem duizendmaal bedankt. De paniek veranderde in opluchting. Hij zei me dat ik best niet te veel kon bewegen vanaf nu.
De vrijdag heb ik heel de dag met veel pijn rondgelopen. Mijn schouder was helemaal stijf. 's avonds heb ik dan afgesproken met de Zwitserse dokters waar we de eerste dag mee naar de universiteit waren gereden. Van beroep is zij pediater. De andere dokter CLaudio amputeert ledenmaten, de medische benaming weet ik niet meer... Claudio heeft me uitgelegd hoe ik zelf mijn arm terug kan herstellen indien ik dit weer voor heb. Sandra heeft dan mijn arm ingepakt in een windel. Ik moet er zelfs mee slapen.

Ik heb het al gerelativeerd. Veel mensen vragen uit bezorgdheid wat er is gebeurd, zelfs onbekenden in de taxi en op straat. Zoiets zou in België hoogst uitzonderlijk zijn. Hier moet ik 50 keer per dag uitleggen waarom mijn arm in een windel ligt. Om den duur werd ik het wel beu en zei ik maar gewoon "pain". Maar toch, het blijft iets speciaal, de bezorgdheid van de mensen. Ze zeggen ook altijd sorry nadat ik het hebt uitgelegd.

Bijna niemand heeft een rijbewijs hier. Iedereen rijdt met de taxi's en de Bajajs. In de hoofdstraten, waar de wegen relatief goed zijn rijden enkel taxibusjes en in de zijstraten die er soms schandalig slecht bijliggen rijden da bajajs. Voor een taxi betaal je 1.5 Birr (= € 0.09) en voor een bajaj 1 Birr (= € 0.06). In een bajaj kunnen normaal gezien 3 mensen, maar we hebben al met z'n vijven gereden ook. Twee vanvoor en 3 vanachter. :) In een busje is plaats voor 9 klanten, maar laatste keer zaten we er met z'n 13'en in. :) Veilig kan je dit allemaal niet noemen, maar zo zijn de regels hier nu eenmaal, zeer flexibel.

Er komen nog steeds kinderen bedelen om geld. Ik geef hen nooit geld, want dan wordt het alleen erger. Ik heb voor mezelf besloten dat ik op een keer eens voor 100 Birr (= € 5.50) schoenen ga kopen en uitdelen aan die kinderen. Ze lopen immers allemaal op blote voeten. Laatst zag ik een oudere man met totaal misvormde voeten. Ik moest direct aan al die kinderen denken. Waarschijnlijk loopt die man ook al heel zijn leven op blote voeten, en heeft daar dan constant ontstekingen aan. Vandaar mijn nobel idee. :) Door zulke toestand ben ik elke dag dankbaarder dat ik geboren ben in een van de welvarendste landen ter aarde. Hier besef ik pas hoe rijk ik werkelijk ben. Hoe onbelangrijk bezit is, luxe, hoe belangrijk menselijk contact is, een goede gezondheid, respect, stromend water, hygiëne, elektriciteit, dagelijks brood, familie en zoveel meer... Geluk haal je uit de kleine dingen. Ik begin al te klinken gelijk een of andere religieuze... :) Ik geloof nooit dat ik, wat ik nu allemaal verkondig, werkelijk had kunnen begrijpen als ik hier nooit geweest was. Maar dat zit wat in mijn karakter, ik geloof wat ik zie. Als je dit niet kunt vatten en je krijgt ooit de kans om tot hier te komen, ZEKER DOEN. Het veranderd hoogstwaarschijnlijk heel je perceptie van de werkelijke kwaliteiten van het leven.
's Morgens ontbijten we tegenwoordig aan de overkant van het hotel. Ik neem er altijd een vruchtenbrij van avocado, papaya en ananas. OO-VER-HEERLIJK !! Vaak neem ik er twee. :) Daarbij bestellen we dan "fetira". Een soort smoutebollendeeg, met daaronder wat ei gedraaid en overgoten met honing. Ze vertelden ons dat het iets Arabisch is. Heerlijk en ideaal om de dag te starten. Dat kost me dan omgerekend net geen euro. :) Nog een reden om zeker eens tot hier te komen!

Ik heb ook het populaire plaatselijke gerecht "injera" al gegeten. Wij noemen het "zuren brem". :) De eerste dagen durfde ik niet goed vanwege darmproblemen. Maar zondag heb ik het dan toch gewaagd. Injera is een zure pannenkoek gemaakt van een plaatselijk graansoort. Ze laten het een drietal dagen gisten en bakken het dan op een hete plaat. Afhankelijk van hoelang ze het hebben laten gisten is het deeg al wat zuurder dan andere keren. Op die pannenkoek gooien ze dan wat super pikant stoofvlees of droog vlees of wat groenten, afhankelijk van welke versie je besteld. :) Ik nam "injera tibs", wat zoveel wil zeggen als pannenkoek met droog vlees. Ik kreeg er nog wat platgestampte groene chilipepers bij. Ik heb er echt wel van genoten. Je eet het door elke keer een stukje van je pannenkoek te scheuren, daarmee schep je dan wat vlees en steek je het in je mond. Ik vind het zalig om met mijn handen te eten, back to basics. Dat zouden ze in België ook terug moeten invoeren. :) Mensen zouden ook terug meer resistent worden tegen ziekten.

Zaterdag zijn we uit geweest. Uitgaan in Jimma is niet te vergelijken met uitgaan in België. Hier ga je ergens eten, waar dan iemand aan de kant staat met een keyboard. Hij speelt lokale muziek en iemand zingt dan in het amhaars. Echt verschrikkelijk ge-jengel! Toch heb ik me zalig geamuseerd. :) De locals begonnen hun traditionele dansen te tonen. Ik en Bernard zijn er tussen gaan staan. We hebben maar wat staan shaken en lachen. Zalig!

Zondag zijn we naar het oude Koninklijke paleis gaan kijken. Werkelijk een grote oude schuur. Niets speciaal. Het enige wat daar leuk is, is het uitzicht over de stad. Het ligt tegen een bergkant die uitkijkt op Jimma. Je ziet goed hoe groen het landschap hier is. Van de droogte die je op televisie soms ziet heb ik in Jimma nog niet veel gemerkt. Waarschijnlijk is het er nu het seizoen niet voor.
Tot zover week 1. Meer van dit op het einde van week 2!