Weer een aflevering van … Belgjes in Ethiopië! De dagen beginnen op elkaar te gelijken. We schrikken hier van niets meer. Hoewel… Daarnet is Martijn aangekomen hier in Jimma. We zijn hem op de vlieghaven gaan halen met een auto van de universiteit. Ondanks dat je zou denken dat je die hier gewoon kan halen moet er toch eerst een briefje worden afgehaald bij onze begeleider. Daarmee moeten we naar de dienst voor vervoer. Daar wordt de echtheid van het briefje gecontroleerd en na wat 5′en en 6′n krijgen we dan toch een chauffeur. Als je wat nodig hebt moet je hier vaak eerst een paar personen passeren. Je moet verschillende goedkeuringen hebben. Op dat gebied is België een stuk losser. Integendeel tot wat ik had verwacht.
We zijn met Martijn een stukje gaan wandelen. Opeens liepen we voorbij een man, die in het midden van het voetpad in de zon lag. Hij woog naar schatting … 20 kg. Echt verschrikkelijk !!! Dat was de eerste keer dat ik echt geconfronteerd werd met iemand die misschien al 2 weken niet meer te eten heeft gehad. Ik zei tegen mijn collega’s dat ik geschokt was. Ze vertelden me dat het zeldzaam was in Jimma. Ik zei hen dat zo iemand onmogelijk nog een week in leven kon blijven. Ze verzekerde me dat die man daar over een maand nog ligt. Even mager. Die overleven wel op een of andere manier… Ik kon mijn oren niet geloven. Ik denk dat ze me maar proberen gerust te stellen… Die man was op sterven na dood… Daar ben ik zeker van… Of toch niet? Ik ga er zeker morgen terug kijken. Zou het nuttig zijn als ik hem wat geld zou geven? Hij was te zwak om zijn hand uit te steken. Misschien kan ik hem beter wat eten geven… Ik wist, en weet nog altijd niet goed wat ik best zou doen… Het is alleszins een beeld dat ik nooit zal vergeten.
Ik ben donderdag begonnen met antibiotica. Ik ben normaal gezien anti-antibiotica, maar mijn diarree-probleem bleef aanhouden. Vandaag had ik al direct resultaat. Ik mag nu wel niet in direct zonlicht komen. Geloof mij, dat is vrij lastig in Ethiopië!! Vandaag heb ik mijn tweede pil genomen. Misschien neem ik er zaterdag nog 1 maar dan stop ik.
Ik had een harde schijf mee van 1 terabyte. Ze is voor de helft gevuld met films en wat persoonlijke gegevens. Donderdag startte dat ding niet meer op. GODVERDOMME ! Misérie, want die film waren mijn amusement voor wanneer Ben hier weg is. En er stonden alle gegevens op van mijn voorbije schooljaren. Alsook een sjabloon voor mijn eindwerk. Ook nog Linuxdistributies die ik hier misschien nog nodig ga hebben… En nog wat dingen die ik hier kan gebruiken. Gelukkig heb ik thuis mijn persoonlijke data zoals foto’s geback-upt. Mathias stelde voor om mijn schijf binnen te doen bij de dienst reparatie… Ik ben er niet op in gegaan. De dag erop was mijn schijf weg en had hij ze effectief binnengedaan. Ik vroeg hem hoe ze dat ding gingen repareren. Hij vertelde me dat ze hem gingen open schroeven!!! Ik werd gek. In België worden gespecialiseerde firma’s geraadpleegd die in een stofvrije omgeving dat ding openmaken. Stofvrij… ondenkbaar in Ethiopië! Volgens Martijn was er enkel wat mis met de stroomtoevoer. Omdat hij een typische tik-geluid maakte. Met andere woorden… ik ben mijn schijf voor zekers kwijt! Gelukkig heb ik een zeer sterk ontwikkelde hersenkwab die instaat voor relativeren. Anders had ik hier al 10 keer zelfmoord gepleegd. :)
Nu Martijn hier is, zijn de musketiers weer verenigd. We zijn dezelfde avond al in het bier gevlogen. Zat wordt je van dat lokaal bier niet. Slecht ook niet. Ik begin zelfs te twijfelen of er wel effectief alcohol inzit… Het flesje zegt van wel, maar wat kan je hier geloven? Gelukkig valt de smaak nog mee. Het smaakt helaas niet zoals Jupiler maar gelukkig ook niet naar Heiniken. :)
Hopelijk schep ik niet de indruk dat alles hier slecht is. Dat is zeker niet zo. Je moet gewoon bepaalde zaken relativeren. Aanvaarden dat het anders is. Wanneer je eten besteld bijvoorbeeld, zit je voordat je jou eten besteld altijd in een onzekerheid. Je weet nooit van tevoren wat je gaat krijgen. Zoals eerder al gezegd, ik en Ben hebben een hetzelfde besteld en iets totaal verschillend gekregen. Wanneer je dat probeert uit te leggen verstaan ze geen Engels meer. Als je iets anders besteld moet je dat vorige dan toch nog betalen… Zo is dat hier. Je kan daar dan over blijven melken, dat helpt niet. Eet gewoon wat je gekregen hebt. Is het niet lekker, dan eet je het gewoon niet op. Dan ga je met een hongergevoel weg maar dan weet je toch al zeker dat je van die (onbestaande)”maaltijd” geen diarree kunt krijgen. Hehe. In mijn geval is het nog goed voor mijn gewicht ook. HAHA! Dat is de kunst van het overleven hier.
Het slechte neem je met het goede.
zaterdag 27 maart 2010
zondag 21 maart 2010
En toen was er... diarree !
Deze week was zeer leerrijk. Ik begin nu eindelijk mijn draai te vinden in Linux. Voor de leken, dat is het besturingssysteem waarmee ik de komende 11 weken nog mee moet werken. Volgende week verwacht ik een eerste doorbraak in ons project. :) Althans dat hoop ik toch...
We beginnen hier nu echt ingeburgerd te geraken. Zo groeten Ethiopiërs elkaar op z'n Ethiopisch en we nemen dat onbewust over. Je geeft eerst een klaphand met de handpalmen, direct daarna een Europese hand en dan breng je elkaars schouders naar elkaar. Zo groeten vrienden elkaar. We beginnen ook al een aardig mondje amhaars te babbelen. Ik schrijf het zoals ik het hoor en uitspreek:
Geen probleem = Tsjegger Yellem
Yellem = nee. tsjegger = probleem.
Danku = Ama sec naloe
Goeie morgen = denna drrk
ik hou van jou = awoe-ed shaloe
etc...
Handig vooral voor wanneer er bedelaars geld vragen, dan zeg je "Birr yellem", letterlijk "geld nee" of geinterpreteerd is dat "van mij krijg je geen geld". Klinkt grof maar het is nodig om te voorkomen dat ze je elke dag steeds met meer lastig komen vallen. Af en toe krijgen ze wel iets van mij, vooral kleine kinderen dan. Het is niet altijd makkelijk om niets te geven, zeker omdat ik weet vanwaar ik kom.
Dinsdag zijn we met Bernard, zoals elke avond trouwens :), gaan eten in het Aramaic hotel ofzoiets. Er zat bijna geen volk dus dat was al wel een signaal, maar we wilden het toch een keer proberen. Ik bestelde wederom injera tibs, met gewoon vlees dus. Berny nam hetzelfde. 45 mins later arriveerde ons "voedsel". Ik denk dat ze telkens nog een koe moeten gaan kopen op de markt voor ze ze ritueel slachten en bereiden. Berny zijn vlees was overheerlijk, maar mijn vlees kwam denk ik van een ander koebeest. Ik kon er makkelijk een half uur op kauwen zonder het stukje vlees te vervormen... Ik heb daarbij maar een extra spaghetti besteld, want je krijgt nooit iets anders in de plaats als wat je gekregen hebt niet goed is. Een andere sensatie is het afrekenen. Ik heb al geweten dat iemand bij ons in de groep met zijn gsm moest uitrekenen hoeveel we moesten betalen. :) Er moet immers elke keer 15% VAT bijgerekend worden. Het is ook al vaak gebeurd dat de we een half uur na bestellen toch nog maar eens vragen of de ober ons drinken misschien al kan brengen, en dat hij op dat moment opeens tot de conclusie komt dat hij onze gerechten nog niet heeft doorgegeven aan de keuken. :s Minder tof wanneer je honger hebt!!
Woensdag hebben we toch maar een ander hotel geprobeerd. De naam weet ik niet precies maar wij noemen het koffieland, vraag me niet waarom... Ik nam weer injera, deze keer iets met kip. Het was uitermate spicy, maar dat mag ik wel. Achteraf bekeken toch een foute keuze want ik ben die avond en de dag erna ziek geweest. Ik ben zelfs niet naar de universiteit kunnen gaan omdat ik niet weg durfde van de pot. :s Daarbij zijn de toiletten op de universiteit echt ranzig!! Met franse wc's en al... 2 dagen later ging het al een stuk beter.
Zaterdag regende het verschrikkelijk hard. Wanneer het regent in Jimma, veranderen de straten in modderpoelen. Niemand ontsnapt eraan! Je moet erdoor. Op facebook staan foto's waarop je goed kan zien hoe de straten eruit zien na een stortbui. Ik, Ben en Bernard zijn te voet naar de markt gegaan. Onze schoenen waren bedolven onder de klei. Jimma heeft namelijk een zeer vruchtbare kleigrond. Dat heeft als nadeel dat wanneer het regent, al dat water maar moeilijk weg kan met als gevolg dat de straten omgetoverd worden tot poelen. Verder hebben we dit weekend niet echt iets speciaal gedaan. Deze keer voelde Ben zich niet in zijn element. Vorige week hadden we nog een cinéma-avond georganiseerd in de universiteit en dat vond iedereen top! Deze week hadden we dat weer gepland maar dat is niet doorgegaan...
Deze week komt onze begeleider tot hier. En Martijn komt waarschijnlijk vrijdag of zaterdag. Daar kijk ik wel al naar uit. We kunnen hem een keer Jimma laten zien.
Zo, ik ben weer uitgeblogt.
Tot blogs ;)
We beginnen hier nu echt ingeburgerd te geraken. Zo groeten Ethiopiërs elkaar op z'n Ethiopisch en we nemen dat onbewust over. Je geeft eerst een klaphand met de handpalmen, direct daarna een Europese hand en dan breng je elkaars schouders naar elkaar. Zo groeten vrienden elkaar. We beginnen ook al een aardig mondje amhaars te babbelen. Ik schrijf het zoals ik het hoor en uitspreek:
Geen probleem = Tsjegger Yellem
Yellem = nee. tsjegger = probleem.
Danku = Ama sec naloe
Goeie morgen = denna drrk
ik hou van jou = awoe-ed shaloe
etc...
Handig vooral voor wanneer er bedelaars geld vragen, dan zeg je "Birr yellem", letterlijk "geld nee" of geinterpreteerd is dat "van mij krijg je geen geld". Klinkt grof maar het is nodig om te voorkomen dat ze je elke dag steeds met meer lastig komen vallen. Af en toe krijgen ze wel iets van mij, vooral kleine kinderen dan. Het is niet altijd makkelijk om niets te geven, zeker omdat ik weet vanwaar ik kom.
Dinsdag zijn we met Bernard, zoals elke avond trouwens :), gaan eten in het Aramaic hotel ofzoiets. Er zat bijna geen volk dus dat was al wel een signaal, maar we wilden het toch een keer proberen. Ik bestelde wederom injera tibs, met gewoon vlees dus. Berny nam hetzelfde. 45 mins later arriveerde ons "voedsel". Ik denk dat ze telkens nog een koe moeten gaan kopen op de markt voor ze ze ritueel slachten en bereiden. Berny zijn vlees was overheerlijk, maar mijn vlees kwam denk ik van een ander koebeest. Ik kon er makkelijk een half uur op kauwen zonder het stukje vlees te vervormen... Ik heb daarbij maar een extra spaghetti besteld, want je krijgt nooit iets anders in de plaats als wat je gekregen hebt niet goed is. Een andere sensatie is het afrekenen. Ik heb al geweten dat iemand bij ons in de groep met zijn gsm moest uitrekenen hoeveel we moesten betalen. :) Er moet immers elke keer 15% VAT bijgerekend worden. Het is ook al vaak gebeurd dat de we een half uur na bestellen toch nog maar eens vragen of de ober ons drinken misschien al kan brengen, en dat hij op dat moment opeens tot de conclusie komt dat hij onze gerechten nog niet heeft doorgegeven aan de keuken. :s Minder tof wanneer je honger hebt!!
Woensdag hebben we toch maar een ander hotel geprobeerd. De naam weet ik niet precies maar wij noemen het koffieland, vraag me niet waarom... Ik nam weer injera, deze keer iets met kip. Het was uitermate spicy, maar dat mag ik wel. Achteraf bekeken toch een foute keuze want ik ben die avond en de dag erna ziek geweest. Ik ben zelfs niet naar de universiteit kunnen gaan omdat ik niet weg durfde van de pot. :s Daarbij zijn de toiletten op de universiteit echt ranzig!! Met franse wc's en al... 2 dagen later ging het al een stuk beter.
Zaterdag regende het verschrikkelijk hard. Wanneer het regent in Jimma, veranderen de straten in modderpoelen. Niemand ontsnapt eraan! Je moet erdoor. Op facebook staan foto's waarop je goed kan zien hoe de straten eruit zien na een stortbui. Ik, Ben en Bernard zijn te voet naar de markt gegaan. Onze schoenen waren bedolven onder de klei. Jimma heeft namelijk een zeer vruchtbare kleigrond. Dat heeft als nadeel dat wanneer het regent, al dat water maar moeilijk weg kan met als gevolg dat de straten omgetoverd worden tot poelen. Verder hebben we dit weekend niet echt iets speciaal gedaan. Deze keer voelde Ben zich niet in zijn element. Vorige week hadden we nog een cinéma-avond georganiseerd in de universiteit en dat vond iedereen top! Deze week hadden we dat weer gepland maar dat is niet doorgegaan...
Deze week komt onze begeleider tot hier. En Martijn komt waarschijnlijk vrijdag of zaterdag. Daar kijk ik wel al naar uit. We kunnen hem een keer Jimma laten zien.
Zo, ik ben weer uitgeblogt.
Tot blogs ;)
dinsdag 16 maart 2010
Mijn eerste week is goed meegevallen. Ondanks dat ik momenteel dit schrijf met mijn linker arm in een verband. Donderdag zijn we samen met 2 locals gaan zwemmen in ons hotel. Tijdens een raceke tegen den Ben haakte ik met mijn linkerarm in die van Ben en plots ontwrichtte mijn linker schouder. Daar lag ik dan int zwembad met die schouder uit de kom. Op zich was de pijn wel draaglijk maar goed deed het toch ook niet. Ik was vooral in paniek. Ben heeft me dan naar de kant geholpen. Er kwam direct een meisje die in haar eerste jaar kinesitherapie zit. Ze wist niet goed wat te doen. Ze zei dat ik best naar het ziekenhuis kon gaan. Toch wel nen tegenvaller op dat moment. Als er iets is wa ik niet zou willen dan is het wel hier in een ziekenhuis belanden om daarna door een plaatselijke beenhouwer te worden behandeld. Neen Danku! Vlak voor het ongevalletje leerde ik in het zwembad een Brit kennen. Een gepensioneerde die hier op bezoek was bij een vriend. Hij kwam ook onmiddellijk kijken. Blijkbaar was hij chirurg geweest. Terug een lichtpuntje in de duisternis dus :). Ik vroeg hem of hij in het zwembad kon komen. Hij was net opgedroogd denk ik maar aarzelde niet om tot bij mij te komen. Hij zei dat het pijn kon doen. Ik kreeg al kou en warm tegelijk. Hij nam mijn arm vast en trok er lichtjes aan. Dat deed meer goed dan pijn eigenlijk. Een meevaller dus. Hij hief mijn arm op en ging traag hoger. Na 2 seconden plopte mijn arm terug op z'n plaats. Pijn heb ik geen moment gevoeld, al sjaance :). Ik heb hem duizendmaal bedankt. De paniek veranderde in opluchting. Hij zei me dat ik best niet te veel kon bewegen vanaf nu.
De vrijdag heb ik heel de dag met veel pijn rondgelopen. Mijn schouder was helemaal stijf. 's avonds heb ik dan afgesproken met de Zwitserse dokters waar we de eerste dag mee naar de universiteit waren gereden. Van beroep is zij pediater. De andere dokter CLaudio amputeert ledenmaten, de medische benaming weet ik niet meer... Claudio heeft me uitgelegd hoe ik zelf mijn arm terug kan herstellen indien ik dit weer voor heb. Sandra heeft dan mijn arm ingepakt in een windel. Ik moet er zelfs mee slapen.
Ik heb het al gerelativeerd. Veel mensen vragen uit bezorgdheid wat er is gebeurd, zelfs onbekenden in de taxi en op straat. Zoiets zou in België hoogst uitzonderlijk zijn. Hier moet ik 50 keer per dag uitleggen waarom mijn arm in een windel ligt. Om den duur werd ik het wel beu en zei ik maar gewoon "pain". Maar toch, het blijft iets speciaal, de bezorgdheid van de mensen. Ze zeggen ook altijd sorry nadat ik het hebt uitgelegd.
Bijna niemand heeft een rijbewijs hier. Iedereen rijdt met de taxi's en de Bajajs. In de hoofdstraten, waar de wegen relatief goed zijn rijden enkel taxibusjes en in de zijstraten die er soms schandalig slecht bijliggen rijden da bajajs. Voor een taxi betaal je 1.5 Birr (= € 0.09) en voor een bajaj 1 Birr (= € 0.06). In een bajaj kunnen normaal gezien 3 mensen, maar we hebben al met z'n vijven gereden ook. Twee vanvoor en 3 vanachter. :) In een busje is plaats voor 9 klanten, maar laatste keer zaten we er met z'n 13'en in. :) Veilig kan je dit allemaal niet noemen, maar zo zijn de regels hier nu eenmaal, zeer flexibel.
Er komen nog steeds kinderen bedelen om geld. Ik geef hen nooit geld, want dan wordt het alleen erger. Ik heb voor mezelf besloten dat ik op een keer eens voor 100 Birr (= € 5.50) schoenen ga kopen en uitdelen aan die kinderen. Ze lopen immers allemaal op blote voeten. Laatst zag ik een oudere man met totaal misvormde voeten. Ik moest direct aan al die kinderen denken. Waarschijnlijk loopt die man ook al heel zijn leven op blote voeten, en heeft daar dan constant ontstekingen aan. Vandaar mijn nobel idee. :) Door zulke toestand ben ik elke dag dankbaarder dat ik geboren ben in een van de welvarendste landen ter aarde. Hier besef ik pas hoe rijk ik werkelijk ben. Hoe onbelangrijk bezit is, luxe, hoe belangrijk menselijk contact is, een goede gezondheid, respect, stromend water, hygiëne, elektriciteit, dagelijks brood, familie en zoveel meer... Geluk haal je uit de kleine dingen. Ik begin al te klinken gelijk een of andere religieuze... :) Ik geloof nooit dat ik, wat ik nu allemaal verkondig, werkelijk had kunnen begrijpen als ik hier nooit geweest was. Maar dat zit wat in mijn karakter, ik geloof wat ik zie. Als je dit niet kunt vatten en je krijgt ooit de kans om tot hier te komen, ZEKER DOEN. Het veranderd hoogstwaarschijnlijk heel je perceptie van de werkelijke kwaliteiten van het leven.
's Morgens ontbijten we tegenwoordig aan de overkant van het hotel. Ik neem er altijd een vruchtenbrij van avocado, papaya en ananas. OO-VER-HEERLIJK !! Vaak neem ik er twee. :) Daarbij bestellen we dan "fetira". Een soort smoutebollendeeg, met daaronder wat ei gedraaid en overgoten met honing. Ze vertelden ons dat het iets Arabisch is. Heerlijk en ideaal om de dag te starten. Dat kost me dan omgerekend net geen euro. :) Nog een reden om zeker eens tot hier te komen!
Ik heb ook het populaire plaatselijke gerecht "injera" al gegeten. Wij noemen het "zuren brem". :) De eerste dagen durfde ik niet goed vanwege darmproblemen. Maar zondag heb ik het dan toch gewaagd. Injera is een zure pannenkoek gemaakt van een plaatselijk graansoort. Ze laten het een drietal dagen gisten en bakken het dan op een hete plaat. Afhankelijk van hoelang ze het hebben laten gisten is het deeg al wat zuurder dan andere keren. Op die pannenkoek gooien ze dan wat super pikant stoofvlees of droog vlees of wat groenten, afhankelijk van welke versie je besteld. :) Ik nam "injera tibs", wat zoveel wil zeggen als pannenkoek met droog vlees. Ik kreeg er nog wat platgestampte groene chilipepers bij. Ik heb er echt wel van genoten. Je eet het door elke keer een stukje van je pannenkoek te scheuren, daarmee schep je dan wat vlees en steek je het in je mond. Ik vind het zalig om met mijn handen te eten, back to basics. Dat zouden ze in België ook terug moeten invoeren. :) Mensen zouden ook terug meer resistent worden tegen ziekten.
Zaterdag zijn we uit geweest. Uitgaan in Jimma is niet te vergelijken met uitgaan in België. Hier ga je ergens eten, waar dan iemand aan de kant staat met een keyboard. Hij speelt lokale muziek en iemand zingt dan in het amhaars. Echt verschrikkelijk ge-jengel! Toch heb ik me zalig geamuseerd. :) De locals begonnen hun traditionele dansen te tonen. Ik en Bernard zijn er tussen gaan staan. We hebben maar wat staan shaken en lachen. Zalig!
Zondag zijn we naar het oude Koninklijke paleis gaan kijken. Werkelijk een grote oude schuur. Niets speciaal. Het enige wat daar leuk is, is het uitzicht over de stad. Het ligt tegen een bergkant die uitkijkt op Jimma. Je ziet goed hoe groen het landschap hier is. Van de droogte die je op televisie soms ziet heb ik in Jimma nog niet veel gemerkt. Waarschijnlijk is het er nu het seizoen niet voor.
Tot zover week 1. Meer van dit op het einde van week 2!
De vrijdag heb ik heel de dag met veel pijn rondgelopen. Mijn schouder was helemaal stijf. 's avonds heb ik dan afgesproken met de Zwitserse dokters waar we de eerste dag mee naar de universiteit waren gereden. Van beroep is zij pediater. De andere dokter CLaudio amputeert ledenmaten, de medische benaming weet ik niet meer... Claudio heeft me uitgelegd hoe ik zelf mijn arm terug kan herstellen indien ik dit weer voor heb. Sandra heeft dan mijn arm ingepakt in een windel. Ik moet er zelfs mee slapen.
Ik heb het al gerelativeerd. Veel mensen vragen uit bezorgdheid wat er is gebeurd, zelfs onbekenden in de taxi en op straat. Zoiets zou in België hoogst uitzonderlijk zijn. Hier moet ik 50 keer per dag uitleggen waarom mijn arm in een windel ligt. Om den duur werd ik het wel beu en zei ik maar gewoon "pain". Maar toch, het blijft iets speciaal, de bezorgdheid van de mensen. Ze zeggen ook altijd sorry nadat ik het hebt uitgelegd.
Bijna niemand heeft een rijbewijs hier. Iedereen rijdt met de taxi's en de Bajajs. In de hoofdstraten, waar de wegen relatief goed zijn rijden enkel taxibusjes en in de zijstraten die er soms schandalig slecht bijliggen rijden da bajajs. Voor een taxi betaal je 1.5 Birr (= € 0.09) en voor een bajaj 1 Birr (= € 0.06). In een bajaj kunnen normaal gezien 3 mensen, maar we hebben al met z'n vijven gereden ook. Twee vanvoor en 3 vanachter. :) In een busje is plaats voor 9 klanten, maar laatste keer zaten we er met z'n 13'en in. :) Veilig kan je dit allemaal niet noemen, maar zo zijn de regels hier nu eenmaal, zeer flexibel.
Er komen nog steeds kinderen bedelen om geld. Ik geef hen nooit geld, want dan wordt het alleen erger. Ik heb voor mezelf besloten dat ik op een keer eens voor 100 Birr (= € 5.50) schoenen ga kopen en uitdelen aan die kinderen. Ze lopen immers allemaal op blote voeten. Laatst zag ik een oudere man met totaal misvormde voeten. Ik moest direct aan al die kinderen denken. Waarschijnlijk loopt die man ook al heel zijn leven op blote voeten, en heeft daar dan constant ontstekingen aan. Vandaar mijn nobel idee. :) Door zulke toestand ben ik elke dag dankbaarder dat ik geboren ben in een van de welvarendste landen ter aarde. Hier besef ik pas hoe rijk ik werkelijk ben. Hoe onbelangrijk bezit is, luxe, hoe belangrijk menselijk contact is, een goede gezondheid, respect, stromend water, hygiëne, elektriciteit, dagelijks brood, familie en zoveel meer... Geluk haal je uit de kleine dingen. Ik begin al te klinken gelijk een of andere religieuze... :) Ik geloof nooit dat ik, wat ik nu allemaal verkondig, werkelijk had kunnen begrijpen als ik hier nooit geweest was. Maar dat zit wat in mijn karakter, ik geloof wat ik zie. Als je dit niet kunt vatten en je krijgt ooit de kans om tot hier te komen, ZEKER DOEN. Het veranderd hoogstwaarschijnlijk heel je perceptie van de werkelijke kwaliteiten van het leven.
's Morgens ontbijten we tegenwoordig aan de overkant van het hotel. Ik neem er altijd een vruchtenbrij van avocado, papaya en ananas. OO-VER-HEERLIJK !! Vaak neem ik er twee. :) Daarbij bestellen we dan "fetira". Een soort smoutebollendeeg, met daaronder wat ei gedraaid en overgoten met honing. Ze vertelden ons dat het iets Arabisch is. Heerlijk en ideaal om de dag te starten. Dat kost me dan omgerekend net geen euro. :) Nog een reden om zeker eens tot hier te komen!
Ik heb ook het populaire plaatselijke gerecht "injera" al gegeten. Wij noemen het "zuren brem". :) De eerste dagen durfde ik niet goed vanwege darmproblemen. Maar zondag heb ik het dan toch gewaagd. Injera is een zure pannenkoek gemaakt van een plaatselijk graansoort. Ze laten het een drietal dagen gisten en bakken het dan op een hete plaat. Afhankelijk van hoelang ze het hebben laten gisten is het deeg al wat zuurder dan andere keren. Op die pannenkoek gooien ze dan wat super pikant stoofvlees of droog vlees of wat groenten, afhankelijk van welke versie je besteld. :) Ik nam "injera tibs", wat zoveel wil zeggen als pannenkoek met droog vlees. Ik kreeg er nog wat platgestampte groene chilipepers bij. Ik heb er echt wel van genoten. Je eet het door elke keer een stukje van je pannenkoek te scheuren, daarmee schep je dan wat vlees en steek je het in je mond. Ik vind het zalig om met mijn handen te eten, back to basics. Dat zouden ze in België ook terug moeten invoeren. :) Mensen zouden ook terug meer resistent worden tegen ziekten.
Zaterdag zijn we uit geweest. Uitgaan in Jimma is niet te vergelijken met uitgaan in België. Hier ga je ergens eten, waar dan iemand aan de kant staat met een keyboard. Hij speelt lokale muziek en iemand zingt dan in het amhaars. Echt verschrikkelijk ge-jengel! Toch heb ik me zalig geamuseerd. :) De locals begonnen hun traditionele dansen te tonen. Ik en Bernard zijn er tussen gaan staan. We hebben maar wat staan shaken en lachen. Zalig!
Zondag zijn we naar het oude Koninklijke paleis gaan kijken. Werkelijk een grote oude schuur. Niets speciaal. Het enige wat daar leuk is, is het uitzicht over de stad. Het ligt tegen een bergkant die uitkijkt op Jimma. Je ziet goed hoe groen het landschap hier is. Van de droogte die je op televisie soms ziet heb ik in Jimma nog niet veel gemerkt. Waarschijnlijk is het er nu het seizoen niet voor.
Tot zover week 1. Meer van dit op het einde van week 2!
Welcome to Jimma...
Ondanks de ranzigheid van het hotel, heb ik goed geslapen die nacht. Ik ben als eerste wakker geworden rond 07.00u. De straten waren al heel levendig vroeg in de morgen. Van de bugs heb ik gelukkig geen last gehad. We zijn samen opgestaan en gaan ontbijten. Ons was beloofd door de bazin dat eten bij de prijs was inbegrepen en daar gingen we ook van uit. We moesten op een kaart een menu kiezen en dar stonden toch prijzen bij, die we ook moesten betalen, zo bleek achteraf... We voelden ons dus ook in de zak gezet.
We zijn na het eten wat gaan wandelen in de stad, eigenlijk niet heel ver want na 200m zagen we voor het eerst 2 blanke mannen staan van in de 50. Martijn sprak ze aan in de hoop dat zij ons een beter hotel konden aanraden. Het bleken twee Italianen die hier zijn "for business". Ze waren echt super vriendelijk en lieten ons direct hun kamer zien. Vergeleken met het hotel waar we van kwamen was dit letterlijk "HEAVEN". Voor $85,- konden we daar een twee persoonskamer krijgen. Martijn ging op de grond slapen. Als het zover was, hebben we toch maar de bedden tegen elkaar geschoven en zijn we er dwars over gaan liggen, wat zeer oncomfortabel was. Daarbij lag ik naar Martijn, die 's nachts evenveel lawaai maakt als een kettingzaag op volle toeren. Ik heb die nacht dus niet goed geslapen. Voor we zijn gaan slapen hebben we nog handig gebruik gemaakt van de sauna en stoomcabine van het hotel. Een laatste keer luxe voor we voor de leeuwen werden gegooid!!
De volgende morgen zijn we samen lekker gaan ontbijten en hebben we afscheid genomen. Daarna ben ik met ben richting de luchthaven gereden. We vlogen met een Fokker 50. Een klein lawaaierig propeller vliegtuig. Mijn handbagage, een trolly, ging zelfs niet in het daarvoor bestemde opbergvak boven de stoel. Eerst zei de stewardes dat ik mijn bagage opnieuw moest aangeven, maar ik zei haar dat het niet mogelijk is. Ze heeft mijn bagage maar snel bij de tas van de piloot gezet, ergens dicht bij de cockpit.
Toen we aankwamen en uit het vliegtuig stapten viel er een ongelofelijke hitte op ons. We moesten in een soort bushokje wachten op onze bagage. In de open lucht. Het vliegveld werd gescheiden van de rest van de wereld door een omheining vol gaten. Er zaten zelfs mensen op de grond in de schaduw vlak naast de landingsbaan. Ook hier stonden weer mensen in legeruniform.
We wisten niet goed waar we heen moesten. Daar stonden we dan. Er stond één witte toyota pick-up en een "Bajaj". (lees badchjadch) Een bajaj is een brommerke met drie wielen en een tweezit achteraan met daarover een lapje stof. In de witte toyota stapten de enige blanken die in ons vliegtuig zaten dus vroegen we waarheen zij gingen. Ze gingen naar de universiteit, dus besloten we met hen mee te rijden. Wat ik toen allemaal zag was letterlijk net een reportage die je wel eens op televisie ziet. Ik had niet verwacht dat het hier zo ging zijn. Aan de kant van de weg staan allemaal golfplatenwoningen. Ergens zag ik een coca-cola hutje. De weg is verzadigd met koeien, ezels, mensen, honden, kippen, auto's, kruiwagens, paarden, gieren, ... Alles loopt door elkaar. Langs de weg hebben de mensen een gracht gegraven waar een vettig goedje doorstroomt. Ik had verwacht dat het er zou stinken maar dat is toch niet, tenzij je misschien je hoofd in de gracht zou steken. Alle mensen hier loeren wel constant. Veel blanken(Farangi's) komen hier niet. Farangi komt van foreigner en betekend letterlijk vreemdeling. Ze gebruiken het enkel voor blanken want zwarten uit andere landen zijn geen farangi's.
Ons vervoer stopte voor de residentie van de blanke dokters. Het was omheind door metalen golfplaten. Een van de golfplaten kon je dan opzij zetten en dat was de doorgang. Naarst de doorgang zat een man van rond de 120 jaar oud, althans zo zag hij eruit. Werkelijk is hij misschien maar 40 ofzo. Hij was de guardian van hun residentie. Af en toe gooien ze er wat brood naar en dan blijft die mens content, zeiden ze. Omdat we niet precies wisten waar we moesten zijn gingen we maar mee binnen. Ze hadden immers internet en dat was de enige manier om iemand van de campus te bereiken want een telefoonnummer had ik niet direct bij de hand. Gelukkig vond ik in een van mijn mails toch een nummer van onze begeleider Girum. Ik heb hem direct gebeld. Hij zei dat hij voor ons een kamer had gereserveerd in het central hotel. We wisten dus eindelijk waar we moesten zijn.
De farangi-dokters vertelden ons dat het central hotel het tweede beste hotel in de stad was en het enige hotel was met een zwembad. Hoopgevende woorden. We moesten een klein stukje lopen met al onze koffers tot aan de hoofdweg. Daar konden we een taxi nemen. De taxi's zijn, zoals ze bij ons zeggen, marrokanenbuskes met een bestuurden en een "wéjala" oftwel een money collector. Hij ontvangt het geld en tegen hem moet je zeggen wanneer je eruit wil. De taxi kost altijd 1.5 Birr, zo'n 8 eurocent. Ze rijden de ganse dag de hoofdstraat op en af. Voor de zijstraten moet je een Bajaj nemen. Die kosten telkens 1 Birr, een vijf cent.
Eenmaal aan het hotel aangekomen hebben we ingechecked en gingen we op Girum wachten in de bar. Hij ging dadelijk daar zijn zei hij toen ik hem nogmaals belde. 1 uur later was hij nog steeds niet daar en de farangi-dokters wilden nog inkopen gaan doen. We besloten om mee te gaan. Voor het eerst wandelden we door de straten van Jimma. Alle mensen kijken je aan alsof ze nog nooit een blanke zagen. Daardoor voelde ik me niet echt op mijn gemak. Maar ik moet zeggen, 3 straten verder was ik het al gewoon. Sommige dingen moet je hier gewoon relativeren. Weer kwamen er kinderen bedelen, je hoort regelmatig "hey you !" of "tsss ... tsss". Je leert snel dat je daar best niet op ingaat. De kinderen mag je nooit geld geven, dan komen ze elke dag bedelen en steeds met meer. Ze blijven wel vriendelijk en als je zegt dat je geen geld hebt gaan ze meestal wel weg.
Wonderbaarlijk genoeg vonden we een bank waar we geld uit de muur kunnen halen met een gewonen maestro bankkaart. Ik heb ook mijn visa bij maar die zal ik niet nodig hebben. De dokters hebben ons nog de grootste supermarkt van Jimma getoond en zijn dan verder gegaan. We hebben wat chips en corn flakes gekocht in die supermarkt en zijn teruggekeerd naar het hotel. In een van die gammele winkeltjes langs de weg heb ik nog snel een rugzak gekocht voor mijn laptop te vervoeren. Ik betaalde 50 Birr, een € 2.70. Achteraf hoorde ik dat ik überhaupt nog teveel betaalde :)
In het hotel hebben we nog een uurtje gewacht op Girum. We hebben allerlei praktische zaken geregeld. Later op de avond hebben we Bernard leren kennen. Een zelfstandige die een mand lang les komt geven aan afrikanen uit verschillend landen. Ze maken deel uit van hetzelfde project als ons, het VLIR-UOS. Een zeer leuke kerel waar we het al direct goed mee konden vinden. We aten samen in het hotel, ik nam een pepper steak met rijst. Ik heb goed gegeten, het was echt lekker.
Ik was blij dat ik in mijn nestje lag onder mijn netteke. De kamer krioelde van muggen en kakkerlakken. Ook dat heb ik vrij snel gerelativeerd. Dat is hier nodig want het leven is hier totaal anders dan in "den Belgique". Ik ben hier echt een ochtendmens, terwijl ik thuis meer 's avonds leef. Hier ben ik gewoon blij dat ik wakker word 's morgens... Ik ben er zeker van dat mijn kijk op de wereld hier drastisch zal veranderen. Hier leer je de kleinste dingen appreciëren.
"Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd!"
We zijn na het eten wat gaan wandelen in de stad, eigenlijk niet heel ver want na 200m zagen we voor het eerst 2 blanke mannen staan van in de 50. Martijn sprak ze aan in de hoop dat zij ons een beter hotel konden aanraden. Het bleken twee Italianen die hier zijn "for business". Ze waren echt super vriendelijk en lieten ons direct hun kamer zien. Vergeleken met het hotel waar we van kwamen was dit letterlijk "HEAVEN". Voor $85,- konden we daar een twee persoonskamer krijgen. Martijn ging op de grond slapen. Als het zover was, hebben we toch maar de bedden tegen elkaar geschoven en zijn we er dwars over gaan liggen, wat zeer oncomfortabel was. Daarbij lag ik naar Martijn, die 's nachts evenveel lawaai maakt als een kettingzaag op volle toeren. Ik heb die nacht dus niet goed geslapen. Voor we zijn gaan slapen hebben we nog handig gebruik gemaakt van de sauna en stoomcabine van het hotel. Een laatste keer luxe voor we voor de leeuwen werden gegooid!!
De volgende morgen zijn we samen lekker gaan ontbijten en hebben we afscheid genomen. Daarna ben ik met ben richting de luchthaven gereden. We vlogen met een Fokker 50. Een klein lawaaierig propeller vliegtuig. Mijn handbagage, een trolly, ging zelfs niet in het daarvoor bestemde opbergvak boven de stoel. Eerst zei de stewardes dat ik mijn bagage opnieuw moest aangeven, maar ik zei haar dat het niet mogelijk is. Ze heeft mijn bagage maar snel bij de tas van de piloot gezet, ergens dicht bij de cockpit.
Toen we aankwamen en uit het vliegtuig stapten viel er een ongelofelijke hitte op ons. We moesten in een soort bushokje wachten op onze bagage. In de open lucht. Het vliegveld werd gescheiden van de rest van de wereld door een omheining vol gaten. Er zaten zelfs mensen op de grond in de schaduw vlak naast de landingsbaan. Ook hier stonden weer mensen in legeruniform.
We wisten niet goed waar we heen moesten. Daar stonden we dan. Er stond één witte toyota pick-up en een "Bajaj". (lees badchjadch) Een bajaj is een brommerke met drie wielen en een tweezit achteraan met daarover een lapje stof. In de witte toyota stapten de enige blanken die in ons vliegtuig zaten dus vroegen we waarheen zij gingen. Ze gingen naar de universiteit, dus besloten we met hen mee te rijden. Wat ik toen allemaal zag was letterlijk net een reportage die je wel eens op televisie ziet. Ik had niet verwacht dat het hier zo ging zijn. Aan de kant van de weg staan allemaal golfplatenwoningen. Ergens zag ik een coca-cola hutje. De weg is verzadigd met koeien, ezels, mensen, honden, kippen, auto's, kruiwagens, paarden, gieren, ... Alles loopt door elkaar. Langs de weg hebben de mensen een gracht gegraven waar een vettig goedje doorstroomt. Ik had verwacht dat het er zou stinken maar dat is toch niet, tenzij je misschien je hoofd in de gracht zou steken. Alle mensen hier loeren wel constant. Veel blanken(Farangi's) komen hier niet. Farangi komt van foreigner en betekend letterlijk vreemdeling. Ze gebruiken het enkel voor blanken want zwarten uit andere landen zijn geen farangi's.
Ons vervoer stopte voor de residentie van de blanke dokters. Het was omheind door metalen golfplaten. Een van de golfplaten kon je dan opzij zetten en dat was de doorgang. Naarst de doorgang zat een man van rond de 120 jaar oud, althans zo zag hij eruit. Werkelijk is hij misschien maar 40 ofzo. Hij was de guardian van hun residentie. Af en toe gooien ze er wat brood naar en dan blijft die mens content, zeiden ze. Omdat we niet precies wisten waar we moesten zijn gingen we maar mee binnen. Ze hadden immers internet en dat was de enige manier om iemand van de campus te bereiken want een telefoonnummer had ik niet direct bij de hand. Gelukkig vond ik in een van mijn mails toch een nummer van onze begeleider Girum. Ik heb hem direct gebeld. Hij zei dat hij voor ons een kamer had gereserveerd in het central hotel. We wisten dus eindelijk waar we moesten zijn.
De farangi-dokters vertelden ons dat het central hotel het tweede beste hotel in de stad was en het enige hotel was met een zwembad. Hoopgevende woorden. We moesten een klein stukje lopen met al onze koffers tot aan de hoofdweg. Daar konden we een taxi nemen. De taxi's zijn, zoals ze bij ons zeggen, marrokanenbuskes met een bestuurden en een "wéjala" oftwel een money collector. Hij ontvangt het geld en tegen hem moet je zeggen wanneer je eruit wil. De taxi kost altijd 1.5 Birr, zo'n 8 eurocent. Ze rijden de ganse dag de hoofdstraat op en af. Voor de zijstraten moet je een Bajaj nemen. Die kosten telkens 1 Birr, een vijf cent.
Eenmaal aan het hotel aangekomen hebben we ingechecked en gingen we op Girum wachten in de bar. Hij ging dadelijk daar zijn zei hij toen ik hem nogmaals belde. 1 uur later was hij nog steeds niet daar en de farangi-dokters wilden nog inkopen gaan doen. We besloten om mee te gaan. Voor het eerst wandelden we door de straten van Jimma. Alle mensen kijken je aan alsof ze nog nooit een blanke zagen. Daardoor voelde ik me niet echt op mijn gemak. Maar ik moet zeggen, 3 straten verder was ik het al gewoon. Sommige dingen moet je hier gewoon relativeren. Weer kwamen er kinderen bedelen, je hoort regelmatig "hey you !" of "tsss ... tsss". Je leert snel dat je daar best niet op ingaat. De kinderen mag je nooit geld geven, dan komen ze elke dag bedelen en steeds met meer. Ze blijven wel vriendelijk en als je zegt dat je geen geld hebt gaan ze meestal wel weg.
Wonderbaarlijk genoeg vonden we een bank waar we geld uit de muur kunnen halen met een gewonen maestro bankkaart. Ik heb ook mijn visa bij maar die zal ik niet nodig hebben. De dokters hebben ons nog de grootste supermarkt van Jimma getoond en zijn dan verder gegaan. We hebben wat chips en corn flakes gekocht in die supermarkt en zijn teruggekeerd naar het hotel. In een van die gammele winkeltjes langs de weg heb ik nog snel een rugzak gekocht voor mijn laptop te vervoeren. Ik betaalde 50 Birr, een € 2.70. Achteraf hoorde ik dat ik überhaupt nog teveel betaalde :)
In het hotel hebben we nog een uurtje gewacht op Girum. We hebben allerlei praktische zaken geregeld. Later op de avond hebben we Bernard leren kennen. Een zelfstandige die een mand lang les komt geven aan afrikanen uit verschillend landen. Ze maken deel uit van hetzelfde project als ons, het VLIR-UOS. Een zeer leuke kerel waar we het al direct goed mee konden vinden. We aten samen in het hotel, ik nam een pepper steak met rijst. Ik heb goed gegeten, het was echt lekker.
Ik was blij dat ik in mijn nestje lag onder mijn netteke. De kamer krioelde van muggen en kakkerlakken. Ook dat heb ik vrij snel gerelativeerd. Dat is hier nodig want het leven is hier totaal anders dan in "den Belgique". Ik ben hier echt een ochtendmens, terwijl ik thuis meer 's avonds leef. Hier ben ik gewoon blij dat ik wakker word 's morgens... Ik ben er zeker van dat mijn kijk op de wereld hier drastisch zal veranderen. Hier leer je de kleinste dingen appreciëren.
"Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd!"
Addis Ababa
Aloha!! We zijn veilig en wel gearriveerd in Addis Ababa. Na een korte vlucht van 40mins tot Frankfurt, hadden we nog een vlucht van een 5 tal uren voor de boeg. Beide vluchten zijn heel goed meegevallen. Het vliegtuig van onze langste vlucht was nog niet voor de helft gevuld. Ik en Ben hadden 4 stoelen om op te slapen. Ik heb toch wel 3 uren kunnen pitten.
We zijn een uur geleden aangekomen in Addis. De vlieghaven is niet meer dan een grote hal. Ik was al direct mijn mp3 speler vergeten in het vliegtuig. Gelukkig waren de deuren nog open, sjaanceke!! Wat me opviel aan de luchthaven was dat er veel mensen in legeruniform rondliepen, ondanks dat iedereen ons probeert te overtuigen dat Addis een heel veilige stad is. We hadden nog geen hotel geboekt in Addis, dus moesten we dat daarnet nog allemaal regelen. Iemand op de luchthaven verwees ons naar het hotel office in de luchthaven zelf. Ze probeerden ons direct iets aan te smeren. Omdat het al donker was, in combinatie met al die militairen die we zagen, zijn we onwetend zoals we nu nog zijn maar op een van die voorstellen ingegaan. We konden voor $ 40,- een kamer krijgen en vervoer naar het hotel, "Meridian". Een busje was al snel aan de luchthaven met daarin 2 friends, want dat zijn het hier allemaal, friends. Eenmaal aan het hotel aangekomen verwachtte ze niet dat we iets gaven maar dat hebben we toch gedaan. Ik gaf hem $ 5,- omdat dat het kleinste was dat ik had. Het leek alsof hij de lotto gewonnen had. Hij nam onze koffers en bracht ze naar binnen.
Binnen waren alle ogen op ons gericht. Er hangt steeds een bepaalde sfeer, een aura, ... ik weet niet hoe ik het best noem... Het is alsof iedereen in de ban is van de blanken, of toch van het geld dat ze bij hebben. Vanaf de moment dat je wat dolars te voorschijn haalt, zijn alle ogen naar het geld gericht. Een zeer onaangenaam gevoel. Ik heb nochtans niet de indruk heb dat ze agressief zijn, ze hebben denk ik een totaal ander beeld van geld. Geld heeft hier een andere betekenis. Later zal ik hier meer over kunnen vertellen.
We hebben al verschillende beestjes, ik denk kakkerlakken, gespot in onze kamer. Het zijn nog kleintjes, maar ze zijn wel bliksemsnel. Bah bah !! Morgen gaan we toch een keertje kijken voor een ander hotel, hoewel ik vrees dat we niet veel beter gaan vinden, tenzij we een Sheraton of Hilton boeken. Dat zijn we niet van plan. Dus zolang die beesten maar van mij afblijven, maakt het me allemaal niet uit. Gelukkig ben ik nog niet al te paranoia.
Spannend is het hier allemaal wel. Nu is eens een keer niet alles op voorhand geregeld, en dat vind ik fantastisch. Een avontuur waar alles tot in de puntjes is uitgestippeld is geen avontuur maar een uitstapje. Bij avontuur hoort het gevoel van onzekerheid. Het gevoel dat je elke dag voor verrassingen kan komen te staan. Addis voldoet volledig aan die (voorlopige) definitie.
Over en uit!
We zijn een uur geleden aangekomen in Addis. De vlieghaven is niet meer dan een grote hal. Ik was al direct mijn mp3 speler vergeten in het vliegtuig. Gelukkig waren de deuren nog open, sjaanceke!! Wat me opviel aan de luchthaven was dat er veel mensen in legeruniform rondliepen, ondanks dat iedereen ons probeert te overtuigen dat Addis een heel veilige stad is. We hadden nog geen hotel geboekt in Addis, dus moesten we dat daarnet nog allemaal regelen. Iemand op de luchthaven verwees ons naar het hotel office in de luchthaven zelf. Ze probeerden ons direct iets aan te smeren. Omdat het al donker was, in combinatie met al die militairen die we zagen, zijn we onwetend zoals we nu nog zijn maar op een van die voorstellen ingegaan. We konden voor $ 40,- een kamer krijgen en vervoer naar het hotel, "Meridian". Een busje was al snel aan de luchthaven met daarin 2 friends, want dat zijn het hier allemaal, friends. Eenmaal aan het hotel aangekomen verwachtte ze niet dat we iets gaven maar dat hebben we toch gedaan. Ik gaf hem $ 5,- omdat dat het kleinste was dat ik had. Het leek alsof hij de lotto gewonnen had. Hij nam onze koffers en bracht ze naar binnen.
Binnen waren alle ogen op ons gericht. Er hangt steeds een bepaalde sfeer, een aura, ... ik weet niet hoe ik het best noem... Het is alsof iedereen in de ban is van de blanken, of toch van het geld dat ze bij hebben. Vanaf de moment dat je wat dolars te voorschijn haalt, zijn alle ogen naar het geld gericht. Een zeer onaangenaam gevoel. Ik heb nochtans niet de indruk heb dat ze agressief zijn, ze hebben denk ik een totaal ander beeld van geld. Geld heeft hier een andere betekenis. Later zal ik hier meer over kunnen vertellen.
We hebben al verschillende beestjes, ik denk kakkerlakken, gespot in onze kamer. Het zijn nog kleintjes, maar ze zijn wel bliksemsnel. Bah bah !! Morgen gaan we toch een keertje kijken voor een ander hotel, hoewel ik vrees dat we niet veel beter gaan vinden, tenzij we een Sheraton of Hilton boeken. Dat zijn we niet van plan. Dus zolang die beesten maar van mij afblijven, maakt het me allemaal niet uit. Gelukkig ben ik nog niet al te paranoia.
Spannend is het hier allemaal wel. Nu is eens een keer niet alles op voorhand geregeld, en dat vind ik fantastisch. Een avontuur waar alles tot in de puntjes is uitgestippeld is geen avontuur maar een uitstapje. Bij avontuur hoort het gevoel van onzekerheid. Het gevoel dat je elke dag voor verrassingen kan komen te staan. Addis voldoet volledig aan die (voorlopige) definitie.
Over en uit!
maandag 1 maart 2010
Hakuna matata
Beste bloggers
Mijn eerste blogbericht is een feit. Hier zullen jullie mijn avonturen kunnen volgen die ik beleef in het verre Ethiopië. Het is nu maandag en ik ben toch al wel wat opzij aan het leggen voor vrijdag. Tis vroeg, maar ik moet zien dat ik zeker niets vergeet. 3 maanden zonder shampoo bv betekent 3 maanden stinken :).
Af en toe zal ik foto's posten, verder, veel toekomstig leesplezier!
X
Mijn eerste blogbericht is een feit. Hier zullen jullie mijn avonturen kunnen volgen die ik beleef in het verre Ethiopië. Het is nu maandag en ik ben toch al wel wat opzij aan het leggen voor vrijdag. Tis vroeg, maar ik moet zien dat ik zeker niets vergeet. 3 maanden zonder shampoo bv betekent 3 maanden stinken :).
Af en toe zal ik foto's posten, verder, veel toekomstig leesplezier!
X
Abonneren op:
Posts (Atom)